Αλλιμονο στον ανθρωπο που αλλο δε θυμαται

Αυτα που τοσο παλεψε καποτε για να βρει

Και με τη στερηση αγκαλια μοναχος του κοιμαται

Γιατι ποτε  δεν τολμησε με κατι να χαρε

Αλλιμονο στον υπνο του μοναχικος λυπαται

Γιατι γνωριζει πια καλα τι θελει, τι μπορει

Αλλα μονο στα ονειρα, γι αυτο μην τον ξυπνατε

Αφηστε τον αν θελετε λιγο να κοιμηθει...

Σκληρη αναμνηση νεκρης πρωτης αγαπης

Τουτοι οι στιχοι που να φτιαξω προσπαθω

Απο τις σταχτες μιας απιθανης απατης

Που σα φωτια με σιγοκαιει απο καιρο

Κι αν η αληθεια δε φωλιαζει στα ονειρα μου

Κι αν η καρδια μου δε χτυπαει απο καιρο

Κι αν σκοτωμενη ζει η ελπιδα στη σκια μου

Ειναι γιατι εγω ακομη και για παντα… σ’ αγαπω